آیا هومیوپاتی پایه علمی ندارد؟

برای پاسخ به این سوال بهتر است از خود بپرسیم علم چیست؟ چه چیزی علمی است و چه چیزی جزو علوم محسوب نمی شود؟

بنا به روایت فلاسفه علم آن چیزی که ابطال پذیر باشد، یک گزاره علمی محسوب می شود. این بدان معناست که تنها جملاتی که بتوان با آزمایشی آنها را رد یا تایید کرد جنبه علمی دارند و مابقی جملات و ادعا ها علمی نیستند. به طور مثال گزاره های دینی و اعتقادی هیچکدام علمی نیستند. چراکه ذهن بشر قادر به طراحی آزمایشی برای اثبات یا رد آنها نیست.

 

حال طبق این تعریف ایا می توان گفت که هومیوپاتی غیر علمی است؟

در اینجا مرروی بر تاریخ هومیوپاتی، خالی از لطف نیست. هانمان جوان در زمان فارغ التحصیلی از دانشکده پزشکی شهر ... آلمان دنبال برای ارتقاء دانش و البته کسب درآمد شروع به ترجمه متون داروسازی می کند. او قبل از شروع درس طبابت با داروهای گیاهی آشنایی داشت و طبیعتا می دانست به سراغ کدام کتاب برود.

اولین گیاهی که نظرش را جلب می کند درخت سنکونا یا همان "گنه گنه" بود. در ذیل خصوصیات داروی این درخت نوشته شده بود این گیاه ضد مالاریاست چون تلخ و قابض است. این جمله هانمان جوان را به فکر فرو برد. آیا هرچیز تلخی می تواند مالاریا را درمان کند؟

پاسخ سوال هوشمندانه او در هیچ کتابی یافت نشد. این بود که هانمان را وا داشت برای اثبات یا رد مدعای خود یک آزمایش علمی ترتیب دهد. اینجا بود که یکی از نخستین آزمایشات علمی قرن حاضر طراحی شد. فرضیه او این بود که این گیاه نمی تواند صرفا چون تلخ است، مالاریا را درمان کند بلکه باید تاثیر خاصی روی بدن ما داشته باشد که با کمک این تاثیر بتوان خواص درمانی آنرا توجیه نمود. این بود که او پوست درخت گنه گنه را به مقدار زیادی خورد و علائم ایجاد شده را روی بدن خود مشاهده نمود.

 

نتایج عجیب و دور از انتظار بود. گنه گنه سبب تب و لرزهای دوره ای به دنبال ضعف شدید شد. او بعدها توانست با تکرار آزمایش خود روی تعداد زیادی از گیاهان دارویی نظریه مشابهت را ارائه کند.

آری او توانسته بود با طراحی یک ازمایش علمی نشان دهد که "مشابه مشابه را درمان می کند."

 

خب حالا نوبت شماست که به این سوال جواب دهید:

آیا هومیوپاتی پایه علمی ندارد؟

ایا خانمهای باردار می توانند تحت درمان هومیوپاتی قرار گیرند؟

بدیهی است دوران بارداری و شیردهی حساس ترین دوران زندگی همه ما محسوب می شود. در این دوران و خصوصا سه ماه نخست بارداری جنین در بی دفاع ترین وضعیت ممکن قرار دارد. این امر سبب شده همه عوامل بیماریزا نظر میکروبها، ویروسها و انگلها و همچنین انواع استرسهای محیطی نظیر امواج پارازیت، موبایل، فشار های فیزیکی، مواد غذایی سرطانزا، داروها و انواع استرس های روحی بیشترین آسیب را به جنین وارد نمایند.

به همین دلیل پزشکان و داروسازان تاکید دارند که در این دوران حساس مصرف تقریبا تمامی داروهای شیمیایی به واسطه تاثیر بدشان روی جنین ممنوع می باشد. 

بدین منظور تمامی داروهای شیمیایی پس از تولید می بایست واجد برچسبی باشند که روی آن حروف انگلیسی A, B,C و D و X آورده شده است. حرف A به معنی ایمن بودن مصرف دارو در زمان حاملگی و شیر دهی است. الصاق حرف B بدین معنا ست که مطالعات در حیوانات خطری را برای جنین نشان نداده است ولی مطالعات کافی در زنان حامله خطری را برای جنین در سه ماهه اول حاملگی نشان نداده است و شواهدی از خطر در مورد مصرف دارو در بقیه دوران حاملگی وجود ندارد.
حرف  C نشانه احتمال خطر و حرف D و X خطر بالای وقوع ناهنجاری جنین در صورت مصر فدارو را نشان می دهد. نکته جالب در مورد این داروها اینست که پزشکان ملزم هستند قبل از تجویز هر دارو در این دوران حساس حتما این حروف را چک کرده و هیچگاه به حافظه خود اتکا نکنند. این امر لزوم دقت  هرچه بیشتر پزشکان را یادآور می شود.

 

اما در مورد داروهای هومیوپاتی اوضاع چگونه است؟

پاسخ بسیار ساده و در عین حال حیرت انگیز است. داروهای هومیوپاتی نه تنها هیچ گونه منع مصرفی در دوران بارداری و شیردهی ندارند، بلکه به عنوان راه حل انحصاری درمان انواع بیماریها و دردهای دوران بارداری و شیر دهدی محسوب می شوند.

چرا؟

شاید فکر کنید چون این داروها منشا طبیعی دارند، در این دوران خطیر منع مصرف ندارند. اما حدس شما صحیح نیست چون داروهای گیاهی طب سنتی نیز در این دوران ممنوعیت مصرف دارند. پس چه عاملی سبب این امتیاز ارزشمند برای هومیوپاتی شده است؟

پاسخ را باید در دوز بسیار کم این دارو ها در زمان تجویز دانست. در واقع داروهای هومیوپاتی علی رغم قدرت زیادشان در درمان بیماریها، در غلظتی بسیار کمی تهیه و تجویز می شوند. این امر باعث شده عوار ض غیر مفید احتمالی شان به حداقل میزان ممکن تقلیل پیدا کند.

شایان ذکر است که سازمان غذا و دارو آمریکا FDA مصرف تقریبا تمامی این داروها را در زمان بارداری بی خطر اعلام کرده است. 

اصل مشابهت در هومیوپاتی

می دانیم بدن ما نسبت به تمامی داروهاه واکنش نشان می دهد. این واکنش حاصل عملکرد دارو در بدن ماست که داروسازان آنرا با نام "واکنش اولیه دارو" می شناسند. در واقع تمامی داروها شامل داروهای خواب آور، قی اور و نشاط آور از روی "واکنش اولیه" دارویی شان نام گذاری شده اند.

اما بدن ما در واکنش به این داروها بیکار نمی ماند و با سرعت زیادی مواد دارویی را خنثی و از بدن دفع می کند.

فردی را تصور کنید که یک فنجان قهوه نوش جان می کند. واکنش اولیه بدن او احساس "سرحالی، نشاط و افزایش تمرکز" است که البته در افراد مختلف شدت و ضعف دارد. اما برخی عنوان می کنند که لحظات کوتاهی بعد از نوشیدن قهوه دچار خواب الودگی می شوند.

چرا؟

در پاسخ به این ابهام باید گفت آنچه از چشم همه ما دور مانده "واکنش ثانویه " بدن ما به مواد داروییست. "واکنش ثانویه" همان واکنش سیستم ایمنی بدن ما نسبت به مواد داروییست. این واکنش در جهت عکس تاثیرات دارویی بوده و برخلاف واکنش اولیه از نظر زمانی بسیار طولانی تر است.

واکنش ثانویه اغلب برای داروسازان، یک واکنش مزاحم و ناخواسته است. کسی که زانو درد دارد باید هر هشت ساعت ژلوفن بخورد چون سیستم سم زدایی کبد و کلیه، ژلوفن را به سرعت از بدن دفع می کند. این امر سبب کاهش تاثیرات مسکنی دارو می شود و پس از آن واکنش ثانویه بدن بیدرنگ آغاز می شود. این واکنش تاثیرات التهاب آوری دارد که سبب ایجاد درد مضاعفی در زانوهای بیمارمی شود. این اتفاقی رایجی است که در تمامی مواری رخ می دهد که دارو بر اساس منطق "ضد درمانی" تجویز شده باشد.

در هومیوپاتی اما داروها براساس اصل "مشابهت" تجویز می شوند. اگر کسی سردرد دارد، یکی از داروهای رایج "قهوه رقیق شده" است. قهوه طبق آزمایشات مکرر تاثیر التهاب زایی دارد. این امر سبب می شود در ابتدای تجویز سیستم اعصاب فرد بیمار طبق اصل "واکنش اولیه" کمی ملتهب تر شود. اما این روند بسیار کوتاه و در حد چند ثانیه تا چند دقیقه است. پس از آن نوبت سیستم ایمنی بدن ماست که با واکنش ثانویه کارش را شروع می کند. واکنش ثانویه ای در این مورد نه تنها ناخواسته و مزاحم نیست، بلکه خواستنی و مطلوب است. چراکه واکنش ثانویه در اینجا "اثر ضد درد و التهاب" است. این همان ناثیر درمانی است که هومیوپاتی به دنبال آن است. منتها برخلاف مورد قبل، این تاثیر ماندنی و عمیق است.

به زبان راحت تر طب کلاسیک از "واکنش اولیه" داروها به منظور درمان بیماریها استفاده می کند در حالیکه هومیوپاتی از "واکنش ثانویه" به درمان می پردازد. از آنجاییکه واکنش اولیه گذرا و ضعیف است، پزشکان مجبورند دوز دارو را افزایش داده و آنرا مرتب تکرار کنند. عود بیماری نیز حاصل عملکرد سیستم ایمنی بدن ما تحت عنوان "واکنش ثانویه" داروست. 

اخلاق پزشکی در هومیوپاتی

هر دانشجوی طب هومیوپاتی برای فارغ التحصیل شدن در این رشته می بایست حداقل تاثیرات دو داروی هومیوپاتی را روی بدن خود آزمایش و به آنرا به عنوان بخشی از پایان نامه اش ارائه دهد.

 

شاید در نگاه اول این امر غیر اخلاقی به نظر برسد، اما واقعیت اینست که داروهای هومیوپاتی به هیچ وجه خطرناک نیستند و اگر هم عوارضی داشته باشند، بسیار جزئی و موقتی است.

 

با این حال اینکه داروهای هومیوپاتی عوارض زیادی ندارند توجیه خوبی برای وضع این قانون نیست. ایا بهتر نبود این داوها به گونه ای دیگر امتحان شوند؟

 

بهتر است بگوییم این روش بهترین راه برای نشان دادن احترام پزشک به حقوق بیمارست. چراکه پزشکی که خود طعم تلخ داروهایش را چشیده باشد، به سختی می تواند برای بیماران به راحتی و با ولخرجی چنین داروهایی را تجویز کند. به قول یکی از اساتید برجسته جراحی، جناب دکتر فرخ سعیدی، اگر هر یکی از دانشجویان پزشکی فقط یکبار به عنوان بیمار روی تخت بیمارستان بخوابند، متوجه خواهند شد که چرا همیشه حق با بیمار است. این اصل مهم سبب شده که اساتید هومیوپاتی با وجود مخالفتهای ناآگاهانه، همواره روی این اصل تاکید داشته باشند که پزشکان هومیوپات حتما باید خود دارویهایشان را امتحان کنند.

 

لازم به ذکر است داروهای هومیوپاتی بسیار رقیق هستند، از این روعوارض بسیار کم و گذاریی دارند. از سوی دیگر ازمون دارویی اصلی ترین روش ثبت، بررسی و تحقیق روی تاثیرات درمانی داروهاست. به همین دلیل درهومیوپاتی برخلاف طب کلاسیک داروها قبل از وارد شدن به کتب دارویی، بارها و بارها روی افراد سالم بررسی شده و جنبه های مختلف آن از فیلتر دقیق و موشکافانه صدها پزشک و داروساز عبور داده می شود.

 

روش کار اینگونه است که داوطلبان داروها را مصرف کرده و علائم بیماری حاصل از خوردن دارو را با دقت گزارش می کنند. داوطلبان آزمون دارویی باید از صحت و سلامت کامل جسمی و روانی و عقلی برخوردار باشند. هیچ داوطلبی از دارویی که مورد آزمون قرار می گیرد، باخبر نیست. سپس این گزارشها توسط محققین جمع آوری، آنالیز شده و علائم مشترک و پر رنگ آن استخراج می شود.  مححققان در ادامه پس از آنالیزهای مکرر و راستی آزمایی های آماری ، این علائم را تحت عنوان تاثیرات درمانی داروها به ثبت می رسانند.